Το προϊόν προστέθηκε στο καλάθι σας!

Μπορείτε να συνεχίστε τις αγορές σας ή να δείτε την παραγγελία σας.


Μία συναρπαστική, συγκινητική και πολιτική βιογραφία που παραμένει πολύ επίκαιρη στα πλαίσια των σημερινών γερμανο-ελληνικών σχέσεων. Γίνεται συνολική αποτίμηση της σύγχρονης πολυεπίπεδης ιστορίας της Ελλάδας, από το 1940 έως τις μέρες μας. Αναδεικνύονται προσωπικότητες από το πολιτικό, το πνευματικό και το καλλιτεχνικό στερέωμα της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ο Αργύρης Σφουντούρης είναι σχεδόν τεσσάρων χρονών όταν οι Γερμανοί δολοφονούν τους γονείς του. Επιζεί ως εκ θαύματος με τις τρεις αδελφές του από τη σφαγή του Διστόμου, στις 10 Ιουνίου 1944. Από το Ζάννειο ορφανοτροφείο τον στέλνουν, το 1949, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι της Ελβετίας. Ο Αργύρης σπουδάζει αστροφυσικός, γίνεται καθηγητής και συγγραφέας. Παίρνει μέρος στα Αναπτυξιακά Προγράμματα της Ελβετίας, σε Αφρική και Ασία. Αγωνίζεται κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974) καθώς και για τη δικαίωση των επιζώντων του Διστόμου. Τελικά συνειδητοποιεί ότι η Γερμανία δεν εκπληρώνει το καθήκον της, να αποζημιώσει τα θύματα. Παρ' όλα τα δεινά που έχει υποστεί, δεν τρέφει μνησικακία για τον γερμανικό λαό. *** "Η γερμανική έκδοση του βιβλίου είναι αναμφίβολα μια σοβαρή ένδειξη αναγνώρισης της προσωπικότητας και των αγώνων του Αργύρη Σφουντούρη στον γερμανόφωνο κόσμο. Ελπίζω ότι και η ελληνική έκδοση θα επιδράσει ευεργετικά στην ιστορική αυτογνωσία του ελληνικού λαού". Γιώργος Κόκκινος, καθηγητής Ιστορίας και Διδακτικής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου "Η Γερμανία επισήμως έχασε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο, αθόρυβα αναδείχθηκε στον μεγάλο νικητή της μεταπολεμικής ιστορίας, αποποιούμενη των ευθυνών της απέναντι στα θύματα του πολέμου. Και επειδή η ιστορία γράφεται από τους νικητές, οι ηττημένοι έχουν την υποχρέωση να αφηγούνται την ιστορία τους'. Μαξ Ούτχοφ, παρουσιαστής της σατιρικής εκπομπής "Το Ψυχιατρείο" στο γερμανικό κανάλι ZDF "Οι εφιάλτες του Διστόμου δεν έχουν τελειώσει. Συμφωνώ με τον φίλο μας, που έχασε τριάντα συγγενείς. Αν είχαν δει τα μάτια μου τέτοιες σκηνές δεν θα ξεχνούσα ποτέ". Μίκης Θεοδωράκης